Hoewel diabetes verantwoordelijk kan zijn voor seksuele problemen bij vrouwen, zijn zij verre van onomkeerbaar. Omdat de oorzaken meer psychologisch lijken dan metabolisch, is voor een terugkeer naar bevredigende seksualiteit in de eerste plaats een verbetering van het lichamelijke en geestelijke welzijn nodig.

De effecten van diabetes op vrouwelijke seksualiteit 

Talrijke onderzoeken tonen aan dat vrouwen met diabetes zich meer zorgen maken over de ontwikkeling van seksuele aandoeningen dan vrouwen zonder diabetes. Naar schatting ervaart bijna een derde van de vrouwen met diabetes dit soort ongemak.

De oorzaken lijken uit meerdere factoren te bestaan, met toch een belangrijke psychologisch component. Angst en depressie spelen een bijzonder belangrijke rol bij de verstoring van het vrouwelijke libido.

Daarnaast wordt seksuele disfunctie bij vrouwen benadrukt door:

• hormonale veranderingen
• verhoogd risico op urineweginfecties 
• neurotoxische effecten door hyperglykemie
• droogheid van de vaginale slijmvliezen die rechtstreeks verband houdt met diabetes
• een aantal complicaties veroorzaken ook vaginale aandoeningen

Invloed van diabetes op het seksleven van een vrouw

Neuropathie, een zenuwaandoening die veel mensen met diabetes treft, kan van invloed zijn op hoe gevoelig een vrouw is voor genitale stimulatie. Het begin van angiopathie kan deze aandoening verergeren, wat uiteindelijk leidt tot een verminderd of volledig gebrek aan vaginale lubricatie en mogelijk pijnlijke penetratie.

Psychologisch gezien kunnen deze seksuele zorgen de kwaliteit van leven van vrouwen met diabetes aanzienlijk en negatief beïnvloeden. Het beeld dat een vrouw van haar eigen lichaam heeft en haar zelfvertrouwen, wat belangrijke factoren zijn in een seksuele relatie, kunnen ook negatief beïnvloed worden, vooral als er ook gewichtsproblemen zijn.

 

Preventie en behandeling

Een terugkeer naar een bevredigend seksleven vereist allesomvattend beheer van diabetes. Hierdoor kunt u het evenwicht herstellen in zowel uw bloedglucosespiegels als uw lichamelijke en geestelijke welzijn.

Daarom raden wij u altijd aan gebruik te maken van de bevoegde medische zorgverlening op dit gebied (diabetoloog, gynaecoloog, psycholoog of voedingsdeskundige), zonder daarbij de strikte hygiëne- en dieetmaatregelen te verwaarlozen. Het gebruik van glijmiddelen, regelmatige lichaamsbeweging en zelfs het gebruik van "ontspannings"-methoden, zoals meditatie of sofrologie, kunnen u in staat stellen om opnieuw verbinding te maken met uw lichaam en te ontspannen.

Door een gezondere levensstijl aan te nemen, krijgt u niet alleen de controle over uw diabetes terug door het risico op complicaties te beperken, maar ook over uw geestelijk welzijn. Verbetering van uw algemene welzijn zal u helpen om veel problemen van seksuele aard te overwinnen, zodat u zich volledig in uw intieme leven kunt ontwikkelen.

 

Show me: 305309298

Bijna 100 jaar geleden werd een belangrijk keerpunt bereikt met betrekking tot de levensverwachting van diabetici wereldwijd. Hoewel diabetes al in de oudheid bekend was bij de Egyptenaren, bleef de behandeling ervan tot dan toe ondoeltreffend. In 1674 noemde de arts Thomas Willis diabetes "The Pissing Evil" (De kwade urine).
Pas op 12 december 1921 kwam er met de ontdekking van insuline door Banting en Best eindelijk een mogelijke hoop op genezing. Het jaar daarop was Leonard Thompson, een 14-jarige jongen met ernstige diabetes, de eerste patiënt die baat had bij een nooit eerder gebruikte injectie met alvleesklierextract van een rund.

Insuline: een revolutie in de behandeling van diabetes

De bronnen en productie van insuline ondergingen een aanzienlijke ontwikkeling gedurende de twintigste eeuw.

Aanvankelijk was het toegediende hormoon afkomstig van steeds meer verfijnde zuiveringen van dierlijke alvleesklier. Toen de optimale kwaliteit eenmaal was bereikt, konden onderzoekers zich concentreren op het verbeteren van de doeltreffendheid. In 1936 kreeg Hagedorn het ingenieuze idee om insuline te combineren met een eiwit, protamine, en met zink. Dit nieuwe insulinecomplex met vertraagde afgifte werd vervolgens begin jaren 50 op de markt gebracht.

Met de volledige sequentiëring van de samenstelling van insuline door Sanger, was 1955 een cruciaal jaar in de ontwikkeling van synthetische insuline. De medische productie, operationeel in 1975, haalde voordeel uit de ontwikkelingen in genetica om verder te groeien, wat leidde tot de productie van menselijke insuline in het laboratorium. Het uiteindelijke doel was nog steeds om het absorptiepotentieel te vergroten, en in de jaren 80 en 90 verschenen de eerste genetisch gemodificeerde insuline-analogen met een middelmatig snelle en zeer snelle werking.

Ontwikkeling van toedieningsmethoden voor insuline

Tegelijkertijd met deze doorbraken zijn er ook apparaten voor insulinetoediening ontwikkeld.

De behandeling was in eerste instantie alleen beschikbaar in de vorm van spuiten. Insulinepompen verschenen in 1963 voor het eerst dankzij dr. Kadish. Vanaf 1970 omvatte het systeem een continu subcutaan insuline-infuus. Later werd het ook aangesloten op een continue glucosemonitor. Tot slot introduceerde een farmaceutisch bedrijf in 1983 insulinepennen op de markt.

Momenteel worden orale insulinecapsules bestudeerd en wordt er uitgebreid onderzoek gedaan naar de ontwikkeling van een kunstmatige alvleesklier. Inhalatie-insuline aërosolen die in 2006-2007 op de markt werden gebracht, werden 10 jaar later uiteindelijk van de Europese markt gehaald vanwege hun lage werkzaamheid. 

Toekomstige vooruitzichten zijn gericht op verhoogde miniaturisatie en maximale verdraagbaarheid van de op de markt gebrachte hulpmiddelen, met als doel om mensen met diabetes de hoogst mogelijke kwaliteit van leven te garanderen.

Show me: 208201212

De IAO (Internationale arbeidsorganisatie) herinnert ons eraan dat: "alle mensen (...) het recht hebben om zowel hun materiële welzijn als hun spirituele ontwikkeling na te streven in omstandigheden van (...) economische zekerheid en gelijke kansen".

Het is de taak van een werkgever om de gezondheid en veiligheid van alle werknemers te waarborgen. Omdat bij diabetes type 1 regelmatige controle nodig is, moet er een manier zijn waarop u uw bloedglucosewaarde kunt testen en uzelf insuline-injecties kunt geven terwijl u op uw werk bent.

Als veranderingen in uw bloedglucosespiegel regelmatig zouden optreden, zouden deze ernstige vermoeidheid veroorzaken, wat de uitvoering van uw werkzaamheden mogelijk zou kunnen verstoren. Om te voorkomen dat uw professionele vaardigheden en capaciteiten worden geschaad door een gevoel van uitputting, en ook om uw gezondheid te beschermen, is het essentieel dat uw werkgever u de mogelijkheid biedt om uw diabetes te beheren, ongeacht uw werkzaamheden.

Bovendien tonen onderzoeken aan dat het moeten omgaan met diabetes terwijl u moet voldoen aan de normale verantwoordelijkheden op uw werk, extra stress kan veroorzaken. Door de nodige zorgmaatregelen te treffen, zal uw vermeende arbeidsongeschiktheid op het werk niet langer een punt van zorg zijn, omdat u als stabiele werknemer zult worden erkend.         

Show me: 239231247

Laat het me zien: Bekijk de woordenlijst 656574

463 miljoen: dat is in 2019 wereldwijd het aantal mensen tussen 20 en 79 jaar oud die leven met diabetes, oftewel 1 op 11 volwassenen.

Maar wat is, in detail, de huidige stand van zaken betreffende diabetes? Wat is het profiel van de betrokkenen en waar ter wereld leven ze?

Stand van zaken en overzicht van diabetescijfers*.

Wereldwijde diabetescijfers: een zorgwekkende toename

Rapporten van de WHO (Wereldgezondheidsorganisatie) en de IDF (Internationale diabetesfederatie) tonen beide een duidelijke toename van het totale aantal mensen met diabetes wereldwijd in de afgelopen tien jaar.

Hoewel er in 2010 285 miljoen mensen met diabetes waren, bereikte dit aantal in 2019 de 463 miljoen (of 8,3%). Een op 11 volwassenen op aarde lijdt aan diabetes, een cijfer dat sinds het einde van de vorige eeuw is verdubbeld. Diabetes type 2 komt het meest voor: naar schatting 90% van alle diabetici.

Daarbij moet worden opgemerkt dat in 2019 één op twee volwassenen (50,1%) niet wisten dat ze met de ziekte leefden.

Verspreiding van diabetes bij volwassenen per leeftijdsgroep en geslacht

Diabetes komt bij alle leeftijdsgroepen voor, met een zichtbare piek in de leeftijdsgroep 60-69. Eén op vijf mensen met diabetes is ouder dan 65 jaar.

Naar schatting komt het bij vrouwen van 20 tot 79 jaar iets minder vaak voor dan bij mannen. In 2019 leefden er ongeveer 17,2 miljoen meer mannen met diabetes dan vrouwen.

Naast deze cijfers zijn er ook mensen bij wie de nuchtere bloedglucosespiegel boven de normale drempel ligt, maar onder de drempel voor diabetes. Dit staat bekend als prediabetes. In 2019 hadden naar schatting 374 miljoen mensen van 20 tot 79 jaar prediabetes. Bijna de helft van de mensen met prediabetes is jonger dan 50 jaar en bijna een derde van hen bevindt zich in de leeftijdsgroep van 20-39 jaar. Deze aandoening treft zowel mannen als vrouwen. 

Diabetescijfers bij kinderen en adolescenten

Bij kinderen en adolescenten neemt de incidentie van diabetes type 1 in veel landen toe, vooral bij kinderen jonger dan 15 jaar. Het aantal mensen met diabetes type 1 jonger dan 20 jaar wordt geschat op 1.110.100 wereldwijd. De totale jaarlijkse toename wordt geschat op ongeveer 3%, met belangrijke geografische verschillen.

Diabetes type 2 komt ook steeds vaker voor bij kinderen en jongeren, terwijl het eerder vooral bij ouderen en mensen van middelbare leeftijd werd gezien.

 

Een belangrijke ongelijkheid in cijfers tussen continenten

De prevalentie van mensen met diabetes is hoger in landen met lage of middeninkomens. Statistieken tonen ook aan dat het aantal mensen met diabetes hoger ligt in stedelijke gebieden dan in landelijke gebieden.

 

Een zeer variabele verdeling per land

Gegevens uit 2019 tonen aan dat China, India en de Verenigde Staten de drie landen zijn met het hoogste aantal volwassenen met diabetes. Deze drie landen hebben ook het hoogste percentage mensen met diabetes ouder dan 65 jaar. 

Al deze cijfers onderstrepen de buitengewone omvang van het probleem. Onderzoek heeft echter aangetoond dat de huidige trend kan worden omgekeerd, met name door het inzetten van preventiebeleid ter bestrijding van de risicofactoren, maar ook door betere toegang tot behandeling.

Show me: 214198188

Ongeacht welk type diabetes u heeft, het is nog steeds mogelijk om met mate alcohol te drinken. Internationale aanbevelingen adviseren mensen met diabetes om niet meer dan één eenheid per dag te consumeren voor vrouwen en twee voor mannen. Onder één eenheid alcohol voor mensen met diabetes wordt verstaan een equivalent van 340 g bier, 140 g wijn of 42 g sterke drank, of ongeveer één glas.

Alcoholconsumptie brengt een risico op hypoglycemie met zich mee

Hoewel alcohol en diabetes wel samen kunnen gaan, hebben mensen met diabetes die medisch worden behandeld met insuline of insulinestimulerende geneesmiddelen (sulfonamiden en gliniden), een verhoogd risico op hypoglycemie wanneer ze alcohol drinken.

Onderzoeken tonen aan dat het drinken van alcohol de insulinegevoeligheid verhoogt, waardoor de bloedglucosespiegels dalen. Deze bijwerking kan optreden tot 24 uur na consumptie, afhankelijk van wat men heeft gedronken en hoeveel; dit wordt vertraagde hypoglycemie genoemd.

Welke alcoholische dranken kan men drinken om de risico's te beperken?

Om verstoring van de bloedsuikerbalans tot een minimum te beperken, moet iemand met diabetes ervoor zorgen geen alcohol te drinken die te veel koolhydraten bevat. Wanneer u met vrienden naar een kroeg gaat of een familiefeestje bijwoont, geniet het de voorkeur om voor een cocktail zonder toegevoegde suikers te kiezen.

Daarnaast tonen onderzoeken aan dat bier veel hogere bloedglucosespiegels veroorzaakt dan bijvoorbeeld wijn of jenever. Om de risico's te beperken, wordt daarom geadviseerd dat diabetici een glas wijn bestellen bij hun maaltijd in plaats van een glas bier.

Glycemische index van alcoholische dranken

De glycemische index (GI) geeft het vermogen aan van voedsel of dranken om de bloedglucosespiegels te verhogen. Elke soort alcohol heeft zijn eigen unieke waarde.

Bier, met een GI van 89, en rietsuikersiroop, met een GI-waarde van 78, behoren tot de alcoholcategorieën met het hoogste glycemische vermogen. Daarna volgen frisdranken, die in de samenstelling van veel cocktails voorkomen. Ze omvatten met name: energiedrankjes (GI 70), gevolgd door vruchtensappen (GI 66), limonade (GI 59) en vervolgens cola's (GI 58).

Wijnen en likeuren behoren tot de alcoholcategorieën met de laagste glycemische index (GI 0). Het is voor iemand met diabetes daarom gunstig om daarvoor te kiezen.

Tips voor alcoholconsumptie bij diabetes

Zolang u geen last heeft van secundaire complicaties, blijft het advies voor het drinken van alcohol hetzelfde als voor mensen zonder diabetes. U hoeft alleen maar extra aandacht te besteden aan het regelmatig controleren van uw bloedsuikerspiegel.

Bovendien kunt u alcohol het beste drinken tijdens een maaltijd, indien mogelijk. Als alcohol op een lege maag wordt ingenomen, bevordert het hypoglycemische voorvallen bij diabetici.

Tot slot, geef de voorkeur aan alcoholische dranken met de laagste glycemische index, zoals wijn. En vergeet niet, wat uw situatie ook is, drink alcohol altijd met mate!

221223220

545354

Als u onlangs bent gediagnosticeerd met diabetes type 1 en u overweegt een insulinepomp te gebruikten, wilt u waarschijnlijk meer weten over dit type insulinetherapie en hoe het werkt.

In het onderstaande artikel bekijken we wat therapie met een insulinepomp inhoudt, hoe een insulinepomp werkt en wat de voor- en nadelen zijn van het gebruik ervan.

Wat is een insulinepomp?

Een insulinepomp is een apparaat op batterijen dat insuline op twee manieren aan iemands bloed afgeeft - met een continue basale frequentie van kleine hoeveelheden snelwerkende insuline, en een insulinebolus (discrete, eenmalige doses) bij maaltijden ^{[1, 2, 3]}. Insuline is het hormoon dat de bloedglucosespiegel onder controle houdt en wordt afgescheiden door de alvleesklier ^{[4, 5]}.

Bij mensen met diabetes wordt insuline ofwel niet in voldoende hoeveelheden geproduceerd of de afgifte werkt niet goed. Door het natuurlijke proces van insuline-afgifte na te bootsen, helpen insulinepompen mensen met diabetes hun bloedglucose te reguleren ^{[3, 6]}.

Insulinepomptherapie, ook bekend als continue subcutane insuline-infusie (CSII), wordt het meest gebruikt voor de behandeling van diabetes type 1 ^{[1, 2]}. Maar ook het gebruik van insulinepompen voor mensen met diabetes type 2 neemt wereldwijd toe ^[1].

Hoe werkt een insulinepomp?

Een traditionele insulinepomp levert snelwerkende insuline via een kleine katheter of slang ^[1]. De kleine slang wordt onder de bovenste huidlaag geplaatst, meestal op de buik ^[7], en met een kleefmiddel bevestigd ^[1].

De slang wordt een canule genoemd en de plaats waar deze onder de huid wordt gehouden, wordt een ‘infuuscanule’ of ‘infuusset’ genoemd ^[1].

De slang verbindt de pomp met de infuusset, die insuline in het weefsel onder de huid inbrengt ^[1]. De plaats van het infuus bevindt zich meestal op de bovenarm, buik, onderrug of bovendij ^[3].

Voor sommige insulinepompen, die ‘patchpompen’ worden genoemd, ^{[1, 7]} is geen slang nodig. Ze worden direct op de huid geplakt. Ook hier wordt insuline toegediend via de infuuscanule, maar deze patchpompen hebben geen draad of slang en worden op afstand bediend ^{[1, 7]}.

Insulinepompen leveren insuline op deze twee manieren:

• Kleine, vast geregelde, continue infusies gedurende de dag en de nacht. Dit wordt basale insulinetoediening genoemd en is bedoeld om de optimale glucosewaarden die er zonder diabetes zouden zijn, na te bootsen.

• De andere manier wordt een bolus genoemd. Dit is een extra, eenmalige dosis insuline die iemand met diabetes na de maaltijd nodig kan hebben om zijn/haar bloedglucose onder controle te houden ^[1].

De meeste insulinepompen bevatten een boluscalculator die een aanbevolen bolusdosis berekent met behulp van de huidige bloedglucosewaarden, het totaal aantal ingenomen gram koolhydraten en de resterende insuline uit eerdere bolusdoses ^[1,7].

De voor- en nadelen van insulinepomptherapie

Hoewel commerciële insulinepompen in de jaren 70 beschikbaar kwamen ^{[1, 8]}, duurde het nog drie decennia voordat de voordelen van deze nieuwe technologie op grote schaal populair werden ^[1].

De mogelijke voordelen van CSII werden duidelijk nadat de onderzoeksgroep Diabetes Control and Complications Trial (DCCT) in 1993 een rapport publiceerde ^[8]. Dit baanbrekende klinische onderzoek toonde aan dat intensieve insulinetherapie belangrijk is voor het vermijden van complicaties van diabetes ^[1]. Sindsdien is therapie met een insulinepomp zodanig ontwikkeld dat het patiënten kan helpen om een nauwkeurige glykemische controle te bereiken en tegelijkertijd het risico op hypoglykemie kan minimaliseren ^[1].

Wat zijn de voordelen van een insulinepomp?

Er zijn veel voordelen van insulinepomptherapie. Deze omvatten:

• De insulinedosering is nauwkeuriger, flexibeler en vereist minder injecties ^{[1, 8]}. De doses insuline zijn de hele dag door gemakkelijk instelbaar ^{[1, 8]}. Deze verbeterde dosering maakt het gemakkelijker om controle te krijgen over de bloedglucosespiegel, waardoor een flexibele, meer ontspannen levensstijl, vooral in sociale situaties, kan worden geleid ^[1].

• Bij insulinepompen is er ‘s nachts een lager risico op hypoglykemie ^[8].

• CSII kan ook voordelen bieden voor uw mentale welzijn ^[7]. Sommige onderzoeken hebben gemeld dat gebruikers van insulinepompen een betere stemming, minder stress en een verbeterd gevoel van eigenwaarde hadden ^[9].

• Mensen met diabetes die insulinepompen gebruiken, hebben ook meer energie gemeld, betere familierelaties en het vermogen om beter te presteren op het werk ^[7].

• Sommige onderzoeken hebben gesuggereerd dat therapie met insulinepompen behulpzaam kan zijn voor jonge mensen met diabetes type 1 ^[10]. Het gebruik van insulinepompen werd in verband gebracht met een betere metabole controle bij deze populatie, maar het verband met diabetescomplicaties op korte termijn is onduidelijk ^{[6, 10]}.

• Het risico op ernstige hypoglykemie of diabetische ketoacidose is lager bij mensen die een insulinepomp gebruiken ^{[6, 10]}.

• In een onderzoek is een afname van de cardiovasculaire mortaliteit aangetoond bij mensen die hun diabetes met een insulinepomptherapie beheren. Het gebruik van insulinepompen gaat ook gepaard met minder variatie in de glucosewaarden en een betere kwaliteit van leven ^[6].

Dit zijn enkele voordelen van het gebruik van een insulinepomp, maar het is belangrijk dat u zich ook bewust bent van de nadelen en mogelijke risico’s.

Wat zijn de nadelen van een insulinepomp?

Er zijn diverse zorgen over het gebruik van insulinetherapie. Deze omvatten:

• Er kunnen zich problemen voordoen als de infuuscanule niet adequaat wordt vervangen. De canule moet om de 2–3 dagen worden vervangen ^{[3, 7]}. De canule kan losraken of er kunnen zich bultjes vormen in het vet- of littekenweefsel onder de huid waar de infuuscanule is geplaatst ^[7]. Een verstopte canule of een canule die vloeistof uit de plaats van het infuus lekt, kan ook problemen veroorzaken, zoals onderbrekingen in de insulinetoediening ^{[3, 7]}.

• Op de infusieplaats kunnen huidinfecties optreden, die ontsteking, gevoeligheid, roodheid en zwelling kunnen veroorzaken ^[8], maar deze zijn zelden ernstig ^[7].

• Er kunnen problemen ontstaan rond de technische functie van insulinepompen, zoals een mechanische storing, een defect van de infuusset, blokkering of knikken in de infuusset, en problemen met het alarm (bij gebruik in combinatie met CGM) ^{[1, 2, 8]}.

• Omdat een insulinepomp kleinere hoeveelheden insuline toedient, is het risico op diabetische ketoacidose (DKA) groter als de insulinetoediening om welke reden dan ook stopt (bijv. als de pomp niet meer werkt of als er een andere ziekte is die het gebruik ervan belemmert) ^[7]. In de praktijk toont onderzoek echter aan dat insulinepomptherapie gepaard gaat met minder of vergelijkbare complicaties in vergelijking met andere therapieën ^{[3, 7]}. Dit kan te wijten zijn aan het feit dat mensen met diabetes type 1 die CSII ondergaan hun aandoening zeer goed controleren ^[7].

Andere mogelijke nadelen van insulinepompen:

• Insulinepompen zijn duurder dan MDI ^{[8, 11]}. In sommige landen kunnen de hoge kosten en afschrikmiddel zijn voor mensen die geen ziektekostenverzekering hebben ^[2].

• Sommige mensen vinden een insulinepomp moeilijk om te dragen ^[11] of ze houden niet van het gevoel dat ze eraan ‘vastgekoppeld’ zijn ^[8].

• Het kan ook moeilijk zijn om te leren hoe een insulinepomp moet worden gebruiken ^[8]. Daarom zijn zeer gemotiveerde, technisch onderlegde patiënten over het algemeen de beste kandidaten om een insulinepomp te gebruiken.

Het afwegen van de voor- en nadelen kan u helpen beslissen of u al dan niet insulinepomptherapie wilt proberen.

Hoe u in België een insulinepomp kunt krijgen

Raadpleeg uw zorgteam voordat u besluit om gebruik te maken van insulinepomptherapie.

 

In België kan uw ziektekostenverzekering een financiële bijdrage leveren aan uw programma voor een insulinepomp als u aan de volgende vereisten voldoet ^[12]:

• u hebt diabetes type 1 (of behoort tot groep A van de conventie voor zelfbeheer) en uw conventionele behandeling met intensieve insulinetherapie en diabetesvoorlichting heeft niet geleid tot voldoende bloedsuikercontrole
• u hebt diabetes en bent zwanger, of wilt zwanger worden
• als kind of adolescent bent u al behandeld met de conventie voor zelfbeheer en u moet uw insulinepomptherapie zonder onderbreking voortzetten
• u hebt diabetes type 1 en bent extreem gevoelig voor insuline
• u hebt diabetes in voorbereiding op een pancreas- of eilandceltransplantatie en in de eerste periode na een pancreas- of eilandceltransplantatie
• u hebt diabetes type 1 en een onregelmatige levensstijl (onregelmatige werktijden) of een specifiek risico (een werksituatie die uw veiligheid en uw leven of dat van anderen in gevaar kan brengen) door uw arbeidsomstandigheden.

De toekomst van insulinepompen

Over het algemeen neemt het gebruik van insulinepompen snel toe, vooral bij mensen met diabetes type 1. Uit een groot register van meer dan 100.000 mensen met de aandoening bleek dat het gebruik ervan in de loop van 20 jaar is toegenomen van 1% naar 53% ^[6].

Het aantal mensen met diabetes type 2 dat overstapt op insulinepompen neemt ook toe ^[1]. De technologie verbetert met grote stappen, omdat systemen voor continue glucosemonitoring (CGM) worden geïntegreerd met insulinepompen ^{[1, 4]} voor een naadloze en gemakkelijkere ervaring.

Samen veranderen deze innovaties drastisch hoe we denken over diabetes. Dit soort therapieën kunnen de kwaliteit van leven van mensen verbeteren, waardoor ze hun diabetes beter kunnen beheren ^[6].

174173173

Show me: 585051

U hebt misschien gehoord van continue glucosemonitors (CGM) en misschien hebt u zich afgevraagd of ze geschikt voor u zijn.

In dit artikel wordt uitgelegd wat ze zijn, hoe ze werken en of ze kunnen helpen uw diabetes onder controle te houden.

Wat is een CGM?

CGM staat voor continue glucosemonitor of continue glucosecontrole ^[1].

Als er bij u diabetes is vastgesteld, is het controleren van de bloedglucosespiegel een van de eerste dingen waarover uw team u heeft verteld. Zelf uitgevoerde controle is één van de hoekstenen van goede diabeteszorg ^{[1, 2, 3]}.

Deze zelfcontroles, via vingerpriktests, stellen u in staat om te meten wat op een bepaald moment de waarde van uw bloedglucose is en, belangrijker, helpen u erachter te komen waardoor deze stijgt of daalt ^{[1, 2]}.

Zelfcontroles zijn niet probleemloos. Sommige mensen kunnen de vingerpriktest niet zelf uitvoeren, anderen vinden de meervoudige vingerpriktest misschien onprettig of pijnlijk ^{[1, 2, 3]}. De periodieke aard van de zelf uitgevoerde tests betekent dat er belangrijke perioden kunnen zijn (bijvoorbeeld als u slaapt) waarin uw bloedglucose niet wordt gecontroleerd ^{[1, 2]}.

Continue glucosemonitoring (CGM) probeert veel van deze problemen te omzeilen. Het geeft een gemakkelijke en uitgebreide beoordeling van de bloedglucosespiegels, waardoor u uw diabetes mogelijk beter onder controle kunt houden ^{[1, 3]}.

CGM-systemen meten de glucosespiegels in de interstitiële vloeistof (de vloeistof die het vetweefsel omringt) en leveren semi-continue informatie over uw glucosespiegels ^{[2, 3]}. Dit kan helpen bij het identificeren en voorkomen van ongewenste episodes van hypo- en hyperglycemie ^[4].

Hoe werkt CGM?

Een CGM bestaat uit een aantal onderdelen. De eerste daarvan is een waterbestendige wegwerpsensor die zich net onder de huid bevindt, meestal op de bovenarm of buik ^{[1, 2, 3]}. Deze sensor meet de glucose in de vloeistof eromheen (bekend als de interstitiële vloeistoffen) ^[1].

Deze meting wordt verzonden naar het tweede onderdeel van de CGM, de zender ^[5]. De zender stuurt en/of bewaart dit signaal vervolgens draadloos (of anderszins) naar de ontvanger/de display ^[5].

Het display-apparaat voor de meeste moderne CGM’s kan uw huidige bloedglucose weergeven, eerdere metingen opslaan en kan u helpen begrijpen hoe activiteiten zoals eten of lichaamsbeweging uw bloedglucosewaarden kunnen beïnvloeden, en hoe u deze effecten kunt beheren ^{[1, 2]}.

Het sensorgedeelte van de CGM kan worden weggegooid en moet elke 3‑14 dagen worden vervangen ^{[2, 3]}. De zender en displaycomponenten worden opnieuw gebruikt met uw volgende sensor, zodat u continu kunt blijven controleren.

Wie kan een CGM gebruiken?

De meeste mensen die CGM’s gebruiken, hebben diabetes type 1, hoewel bewijs suggereert dat mensen met diabetes type 2 er baat bij kunnen hebben om gebruik te maken van continue glucosemonitoring ^[1].

Continue glucosemonitoring kan goed zijn voor:

• Personen die zelf geen vingerpriktest kunnen uitvoeren (bijv. kinderen) ^[3]
• Personen die mogelijk een strengere glucosecontrole nodig hebben dan normaal (bijv. tijdens de zwangerschap) ^{[3, 5]}
• Personen die zich niet bewust zijn dat ze een hypoglykemische episode hebben ^{[1, 3]}

Als u niet zeker weet of u een CGM-systeem kunt of moet gebruiken, praat dan met uw diabeteszorgteam voor verdere begeleiding.

Kan ik een CGM en een insulinepomp samen gebruiken?

Een insulinepomp (ook bekend als een continue subcutane insuline-infusie of CSII) is een apparaat dat sommige mensen gebruiken om hun lichaam de insuline te geven die het nodig heeft om hun bloedglucose te beheren ^[5].

Een insulinepomp levert meestal een continue lage dosis insuline (soms een basale dosis genoemd) die tijdelijk kan worden verhoogd (een bolusdosis) als reactie op eten, lichaamsbeweging of op metingen van een glucosemonitor ^[5].

De meting van bloedglucose wordt meestal op de klassieke manier uitgevoerd, door herhaalde vingerprikbloedtests uit te voeren die worden gemeten met behulp van een traditionele glucosemeter ^[1].

Dit systeem kan worden gewijzigd door een CGM te introduceren, waardoor iemand doses insuline kan toedienen op basis van een continue glucosemeting, in plaats van periodieke vingerprikken ^[5].

Wat is een Hybrid Closed-Loop systeem?

Om het Hybrid Closed-Loop systeem te begrijpen, kan het nuttig zijn om kort na te denken over wat uw alvleesklier doet en hoe het wordt beïnvloed bij diabetes type 1.

Wanneer u eet, wordt uw voedsel verteerd en worden koolhydraten afgebroken tot eenvoudigere suikers, zoals glucose, die in uw bloed worden opgenomen ^[2]. Uw alvleesklier detecteert deze verhoogde bloedsuikerspiegels en scheidt een hormoon af dat insuline heet om uw bloedsuikerspiegels terug te brengen naar het normale niveau ^[2]. Bij diabetes type 1 verhindert schade aan uw alvleesklier dat er genoeg insuline wordt afgescheiden om uw bloedglucose onder controle te houden ^[5].

Een Hybrid Closed-Loop systeem probeert de functie van een echte alvleesklier na te bootsen door de bloedglucose te meten en vervolgens de mate van de toevoer van de insuline als een continu infuus in het lichaam aan te passen ^[5].

Een Hybrid Closed-Loop systeem bestaat uit een continue glucosemonitor die is aangesloten op een insulinepomp ^[1]. De pomp gebruikt informatie van de CGM en een algoritme om de mate van de insuline-infusie aan te passen ^{[1, 5]}.

Onderzoek heeft aangetoond dat pompen op deze manier kunnen zorgen voor verbeterde glucosecontrole in vergelijking met conventionele pompen ^[1].

Moderne systemen kunnen ook reageren op problemen zoals hypoglykemie door de insuline-infusie te verminderen of tijdelijk te stoppen ^[5].

Hoe kan ik een CGM krijgen?

In België kunt u in aanmerking komen voor continue glucosemonitoring als u diabetes hebt en aan de volgende voorwaarden voldoet^[9]:

• U wordt al behandeld met een insulinepomp (in het kader van de insulinepompovereenkomst voor volwassenen of in het kader van de diabetesovereenkomst voor kinderen en adolescenten).
• U volgt al een programma voor zelfregulatie (in het kader van de overeenkomst voor zelfregulatie).
• U hebt nog altijd problemen om uw bloedsuikerspiegel onder controle te houden of te krijgen.
• U bent gemotiveerd om de opgestarte behandeling trouw te volgen.

Als u aan deze voorwaarden voldoet, kunt u naar een gespecialiseerd centrum voor continue bloedglucosecontrole gaan.

Een CGM is een nuttig apparaat dat sommige mensen kan helpen om hun diabetes beter onder controle te krijgen. Op dit moment zijn ze niet voor iedereen beschikbaar, maar wanneer ze worden gebruikt kunnen ze een groot voordeel opleveren ^[8].

187194192